1ข้าแต่พระเจ้า ไฉนพระองค์ทรงเหวี่ยงข้าพระองค์ทั้งหลายทิ้งเสียเป็นนิตย์ ไฉนความกริ้วของพระองค์จะกรุ่นขึ้นต่อแกะแห่งทุ่งหญ้า ของพระองค์
2ขอทรงระลึกถึงชุมนุมชนของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงชุบเลี้ยงมาแต่ดึกดำบรรพ์ ซึ่งพระองค์ทรงไถ่ไว้ให้เป็นเผ่าแห่งมรดกของพระองค์ ขอทรงระลึกถึงภูเขาศิโยน ซึ่งพระองค์ทรงเคยประทับนั้น
3ขอทรงนำย่างพระบาทของพระองค์ ไปยังที่ปรักหักพังเป็นนิตย์ ศัตรูได้ทำลายทุกสิ่งในสถานนมัสการ
4พวกคู่อริของพระองค์คำรามอยู่กลางสถานประชุม ของพระองค์ เขาตั้งหมายสำคัญของเขาเองไว้เป็นหมายสำคัญ
5ดูเขาเป็นเหมือนคนยกขวานขึ้น เหนือพุ่มต้นไม้
6แล้วบรรดาไม้ที่แกะสลักทั้งสิ้น เขาก็พังลงมาเสียด้วยขวานและค้อน
7เขาเอาไฟเผาสถานนมัสการของพระองค์ เขาทำลายความศักดิ์สิทธิ์แห่งสถานที่พระนาม ของพระองค์ประทับนั้นถึงดิน
8เขารำพึงในใจว่า <<เราจะเอาชนะเขาทั้งหลายให้สิ้นเชิง>> เขาเผาบรรดาสถานประชุมของพระเจ้าที่ในแผ่นดินหมด
9พวกเราไม่เห็นหมายสำคัญทั้งหลายของเรา ไม่มีผู้เผยพระวจนะอีกแล้ว ในพวกเรา ไม่มีใครทราบว่านานเท่าใด
10ข้าแต่พระเจ้า คู่อริจะเย้ยอยู่นานเท่าใด ศัตรูจะกล่าวหยาบช้าต่อพระนามของพระองค์เป็นนิตย์หรือ
11ไฉนพระองค์จึงหดพระหัตถ์ของพระองค์เสีย คือพระหัตถ์ขวาของพระองค์ ขอทรงเหยียดพระหัตถ์จาก พระทรวงของพระองค์ทำลายเขาเสีย
12ถึงกระนั้น พระเจ้า กษัตริย์ของข้าพระองค์ ทรงอยู่แต่ดึกดำบรรพ์ ทรงประกอบกิจความรอดท่ามกลางแผ่นดินโลก
13พระองค์ทรงแยกทะเลด้วยฤทธานุภาพ ของพระองค์ พระองค์ทรงหักหัวมังกรบนน้ำ
14พระองค์ทรงขยี้หัวทั้งหลายของเลวีอาธาน พระองค์ประทานมันให้เป็นอาหารของ สรรพสัตว์แห่งถิ่นทุรกันดาร
15พระองค์ทรงแยกเปิดน้ำพุและลำธาร พระองค์ทรงให้แม่น้ำที่ไหลอยู่เสมอแห้งไป
16วันเป็นของพระองค์ คืนเป็นของพระองค์ พระองค์ทรงสถาปนาดวงสว่างและดวงอาทิตย์
17พระองค์ทรงจัดเขตทั้งสิ้นของแผ่นดินโลก พระองค์ทรงสร้างฤดูร้อนและฤดูหนาว
18ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงระลึกข้อนี้ว่า ศัตรูเยาะเย้ยอย่างไร และชนชาติโง่ได้กล่าวหยาบช้าต่อพระนามของพระองค์อย่างไร
19ขออย่าทรงมอบวิญญาณนกเขาของพระองค์แก่สัตว์ป่า ขออย่าทรงลืมชีวิตคนยากจนของพระองค์เป็นนิตย์
20ขอสนพระทัยในพันธสัญญาของพระองค์ เพราะสถานที่มืดของแผ่นดินเต็มไปด้วยที่อยู่ ของความทารุณ
21ขออย่าให้ผู้ที่ถูกเหยียบย่ำได้อาย ขอให้คนจนและคนขัดสนสรรเสริญพระนามของพระองค์
22ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงลุกขึ้น สู้คดีของพระองค์ ขอทรงระลึกว่าคนโง่เย้ยพระองค์อยู่วันยังค่ำ
23ขออย่าทรงลืมเสียงของคู่อริของพระองค์ เสียงอึงคะนึงของปฏิปักษ์ของพระองค์ ซึ่งขึ้นไปอยู่เนืองนิตย์