สดุดี

1ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงผจญผู้ที่ผจญข้าพระองค์ ขอทรงสู้รบผู้ที่รบกับข้าพระองค์

2ขอทรงถือโล่และดั้ง และทรงลุกขึ้นช่วยข้าพระองค์

3ขอทรงเตรียมหอกและขวานศึก สู้ผู้ไล่ตามข้าพระองค์ ขอตรัสกับจิตใจของข้าพระองค์ว่า <<เราเป็นผู้ช่วยกู้ของเจ้า>>

4ผู้ที่แสวงชีวิตของข้าพระองค์นั้น ขอให้เขาได้อายและอัปยศ ผู้ที่ประดิษฐ์ความชั่วต่อสู้ข้าพระองค์นั้น ขอทรงให้เขากลับไปและอดสู

5ให้เขาเป็นเหมือนแกลบต่อหน้าลม มีทูตสวรรค์ของพระเจ้าขับไล่ตามเขาไป

6ขอให้ทางของเขามืดและลื่น มีทูตสวรรค์ของพระเจ้าไล่ตามเขาไป

7เพราะเขาเอาข่ายซ่อนดักข้าพระองค์ไว้อย่างไม่มีเหตุ เขาขุดหลุมพรางเอาชีวิตข้าพระองค์อย่างไม่มีเรื่อง

8ขอให้ความพินาศมาถึงเขาอย่างไม่รู้ตัว และขอให้ข่ายที่เขาซ่อนไว้นั้นติดเขาเอง และให้เขาติดข่ายพินาศเอง

9แล้วจิตวิญญาณของข้าพระองค์จะเปรมปรีดิ์ในพระเจ้า ลิงโลดอยู่ในการช่วยกู้ของพระองค์

10กระดูกทั้งสิ้นของข้าพระองค์จะกล่าวว่า <<ข้าแต่พระเจ้า มิมีผู้ใดเหมือนพระองค์ พระองค์ผู้ทรงช่วยกู้คนอ่อนแอ จากผู้ที่เข้มแข็งเกินกำลังของเขา คนอ่อนแอและคนขัดสนจากผู้ที่ปล้นเขา>>

11มีพยานมุ่งร้ายลุกขึ้น เขาถามถึงสิ่งที่ข้าพระองค์ไม่ทราบ

12เขาสนองข้าพระองค์โดยทำชั่วตอบความดี จิตใจของข้าพระองค์ก็ตรมตรอม

13ส่วนข้าพระองค์ เมื่อเขาป่วย ข้าพระองค์สวมผ้ากระสอบ ข้าพระองค์ข่มใจตนเองด้วยการอดอาหาร ข้าพระองค์ซบหน้าลงที่อก อธิษฐาน

14อย่างที่ข้าพระองค์เป็นทุกข์เพื่อเพื่อน หรือพี่น้องของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ออกไปเหมือนคนไว้ทุกข์ให้มารดา คอตกและร้องไห้คร่ำครวญ

15แต่พอข้าพระองค์สะดุด เขาก็ชุมนุมกันอย่างชอบใจ เขารวบรวมกันมาสู้กับข้าพระองค์ นักเลงหัวไม้ซึ่งข้าพระองค์ไม่รู้จัก ได้ด่าว่าข้าพระองค์อย่างไม่หยุดยั้ง

16เขาเยาะเย้ยยิ่งขึ้นๆอย่างหยาบคาย ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ข้าพระองค์

17ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะนิ่งทอดพระเนตรอีกนานเท่าใด ขอทรงช่วยกู้ข้าพระองค์จากการร้ายกาจของเขา ช่วยชีวิตข้าพระองค์จากหมู่สิงห์หนุ่ม

18แล้วข้าพระองค์จะโมทนาพระคุณพระองค์ในที่ชุมนุมใหญ่ ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระองค์ท่ามกลางคนเป็นอันมาก

19ขออย่าให้คู่อริอย่างไร้เหตุผลนั้น มีความเปรมปรีดิ์เหนือข้าพระองค์ และอย่าให้บรรดาผู้ที่เกลียดชังข้าพระองค์อย่าง ไม่มีเหตุ ได้หลิ่วตาให้กัน

20เพราะเขาไม่พูดอย่างศานติ แต่เขาคิดถ้อยคำหลอกลวง ต่อบรรดาผู้ที่สงบเงียบในแผ่นดิน

21เขาอ้าปากกว้างใส่ข้าพระองค์ เขากล่าวว่า <<ว่าไง ว่าไง เราเห็นกับตาแล้ว>>

22ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ทอดพระเนตรแล้ว ขออย่าทรงนิ่งเสีย ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขออย่าทรงสถิตไกลข้าพระองค์

23ข้าแต่พระเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงร้อนพระทัย ตื่นขึ้นเพื่อเห็นแก่สิทธิของข้าพระองค์ เพื่อเห็นแก่เรื่องของข้าพระองค์เถิด

24ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงให้ความยุติธรรมแก่ข้าพระองค์ตามความ ชอบธรรมของพระองค์ และขออย่าให้เขาเปรมปรีดิ์เหนือข้าพระองค์

25อย่าให้เขาทั้งหลายรำพึงว่า <<เอ้อเฮอ เราได้ตามใจปรารถนาของเรา>> อย่าให้เขากล่าวได้ว่า <<เราได้กลืนเขาเสียแล้ว>>

26ขอให้เขาได้อายและได้ความยุ่งยากด้วยกัน คือเขาผู้เปรมปรีดิ์เพราะความลำเค็ญของข้าพระองค์ ให้เขาได้ห่มความอายและความอัปยศ คือผู้ที่เขาอวดตัวสู้ข้าพระองค์

27ขอให้บรรดาผู้ที่เห็นชอบในชัยชนะของข้าพระองค์ โห่ร้องและยินดี และกล่าวอยู่เสมอว่า <<พระเจ้านั้นใหญ่ยิ่ง พระองค์ผู้ทรงปีติยินดีในสวัสดิภาพของผู้รับใช้ของพระองค์>>

28แล้วลิ้นของข้าพระองค์จะบอกเล่าถึงความชอบธรรมของพระองค์ และจะสรรเสริญพระองค์วันยังค่ำ