โยบ

1แล้วโยบตอบว่า

2<<ข้าเคยได้ยินเรื่องอย่างนี้มามากแล้ว ท่านทุกคนเป็นผู้เล้าโลมที่กวนใจ

3คำลมๆแล้งๆจะจบสิ้นเมื่อไรหนอ ท่านเป็นอะไรไปท่านจึงตอบอย่างนี้

4ข้าก็พูดอย่างท่านทั้งหลายพูดได้เหมือนกัน ถ้าจิตใจท่านอยู่ในที่ของจิตใจข้า ข้าร้อยกรองถ้อยคำต่อสู้ท่านทั้งหลายได้ และสั่นศีรษะของข้าเย้ยท่าน

5ข้าจะหนุนกำลังของท่านทั้งหลาย ด้วยปากของข้าก็ได้ และเครื่องบรรเทาทุกข์แห่งริมฝีปากของข้า จะระงับความเจ็บปวดของท่านก็ได้ด้วย

6<<ถ้าข้าพูด ความเจ็บปวดของข้าก็ไม่ระงับ และถ้าข้านิ่งไว้ จะบรรเทาไปสักเท่าใด

7แต่นี่แหละ เดี๋ยวนี้พระเจ้าทรงให้ข้าเหนื่อยยาก พระองค์ทรงกระทำให้พรรคพวกทั้งสิ้นของข้าเริศร้าง

8และพระองค์ได้ให้ข้าหดหู่ลง ซึ่งสภาพนี้เป็นพยานปรักปรำข้า และความผ่ายผอมของข้าลุกขึ้นปรักปรำข้า มันเป็นพยานใส่หน้าข้า

9พระองค์ทรงฉีกข้าด้วยพระพิโรธของพระองค์และทรงเกลียดชังข้า พระองค์ทรงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ข้า ปรปักษ์ของข้าถลึงตาสู้ข้า

10มีคนอ้าปากใส่ข้า เขาตบแก้มประจานข้า เขาสุมหัวกันปรักปรำข้า

11พระเจ้าทรงมอบข้าให้แก่คนอธรรม และทรงเหวี่ยงข้าไว้ในมือของคนชั่วร้าย

12ข้าอยู่สบาย และพระองค์ทรงหักข้าสะบั้น เออ พระองค์ทรงฉวยคอข้า และฟาดข้าลงเป็นชิ้นๆ พระองค์ทรงตั้งข้าให้เป็นเป้าของพระองค์ นักธนูของพระองค์ล้อมข้า

13พระองค์ทรงทะลวงเปิดไตของข้า และไม่เพลามือเลย พระองค์ทรงเทน้ำดีของข้าลงบนดิน

14พระองค์ทรงพังเข้าไปเป็นช่องๆ พระองค์ทรงวิ่งเข้าใส่ข้าอย่างนักรบ

15ข้าเย็บผ้ากระสอบติดหนังของข้า และวางกำลังของข้าลงในผงคลีดิน

16หน้าของข้าแดงด้วยการร่ำไห้ เงาแห่งความตายอยู่ที่หนังตาของข้า

17แม้ว่าในมือของข้าไม่มีความทารุณเลย และคำอธิษฐานของข้าก็บริสุทธิ์

18<<โอ แผ่นดินโลกเอ๋ย อย่าปิดบังโลหิตของข้านะ อย่าให้เสียงร้องของข้ามีที่หยุดพัก

19ดูเถิด เดี๋ยวนี้เองพยานของข้าก็อยู่ในฟ้าสวรรค์ และท่านที่รับรองข้าก็อยู่ในที่สูง

20เพื่อนของข้าด่าข้า ตาของข้าเทน้ำตาออกถวายพระเจ้า

21ขอให้พยานนั้นยันความชอบธรรมของมนุษย์ต่อพระเจ้า อย่างที่มนุษย์กระทำต่อเพื่อนบ้านของเขา

22เพราะว่าต่อไปอีกไม่กี่ปี ข้าจะไปตามทางที่ข้าจะไม่กลับ